தமிழரின் திணைக் கோட்பாடும் சூழலியலும்

 

      தமிழரின் திணைக் கோட்பாடும் சூழலியலும்

தமிழரின் திணைப் பகுப்பானது சூழலியல் அடிப்படையிலான வாழ்க்கை முறையை வெளிப்படுத்துகிறது.

தொல்காப்பியம் இலக்கியப் பொருள்களை முதல், கரு, உரி என வகுத்து, முதல் என்பது நிலமும் பொழுதும் எனக் கூறுகிறது.

நிலம் (இடம்) மற்றும் பொழுது (காலம்) இல்லையெனில் உலகமும் செயலும் இல்லை. உலகம் காலம்–இடம்–செயல் என்ற முப்பொருள் அடிப்படையில் இயங்குகிறது.

சங்கத் தமிழர் மலை, காடு, சமவெளி, கடலோரம் ஆகிய நான்கு நிலங்களை உயிர்கள் வாழத் தகுந்த சூழல்களாகக் கண்டனர்.

இந்நிலங்கள் தாவரங்கள், விலங்குகள், பறவைகள், மனிதர்கள் ஆகியவற்றுடன் இணைந்த “சூழல் தொகுப்புகள்” ஆக இருந்தன.

ஐந்திணைப் பாகுபாடும் சூழலியலும்

தமிழர் வகுத்த நான்கு நிலங்கள்:

குறிஞ்சி (மலை), முல்லை (காடு), மருதம் (சமவெளி), நெய்தல் (கடலோரம்).

இவை அந்தந்த நிலத்தில் சிறப்பாக விளங்கிய பூக்களின் பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டன.

ஒவ்வொரு நிலத்திற்கும் தனித்த தெய்வம், தொழில், வாழ்க்கை முறை அமைந்திருந்தது.

சூழல் சிதைவால் உருவாகும் நிலமே பாலை.

சிலப்பதிகாரம் முல்லை, குறிஞ்சி நிலங்கள் தம் இயல்பை இழந்து பாலை நிலமாக மாறும் எனக் குறிப்பிடுகிறது.

தொல்காப்பியர் பாலையை “நடுவண் ஐந்  திணை” எனக் கூறுகிறார்.

உலகின் எந்தப் பகுதியிலும் இத்திணைப் பாகுபாடு பொருந்தும் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இயற்கை வழிபாடு சங்ககால வாழ்வின் ஓர் அங்கமாக இருந்தது.

காடு, மலை, நீர், மழை, கடல் ஆகியவை தெய்வீகமாகக் கருதப்பட்டன.

மனிதன் தவறு செய்தால் இயற்கை மாறுபடும் என்ற நம்பிக்கையும் நிலவியது.

இயற்கைச் சூழலைப் பேணுதல்

பழந்தமிழர் தேவைக்கேற்ப காடுகளை நாடாக்கினர்.

குளம் தோண்டுதல், மரம் நடுதல், கால்வாய் அமைத்தல், தரிசு நிலத்தை உழவுக்குத் தயாரித்தல் போன்ற செயல்கள் அறமாகக் கருதப்பட்டன.

“நீரின்றி அமையாது உலகு” என்ற குறள் நீரின் இன்றியமையாமையை எடுத்துரைக்கிறது.

இயற்கையின் பேராற்றலை உணர்ந்து அதனுடன் ஒத்துழைத்து வாழ்ந்தனர்.

திணைசார் உணவுப் பண்பாட்டுச் சூழலியல்

திணைசார் சூழலே மக்களின் வாழ்வியலை நிர்ணயித்தது.

கடலோர மக்களுக்கு மீன் உணவு முதன்மை; மலை மக்களுக்கு வேட்டை விலங்கு; மருதம், முல்லை நில மக்களுக்கு வேளாண் விளைபொருட்கள் முக்கியமானவை.

கருப்பொருள் தொகுப்பில் தெய்வத்திற்கு அடுத்து உணவு முக்கியத்துவம் பெற்றது. வரகு, தினை, சாமை, கேழ்வரகு போன்ற சிறுதானியங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன.

இவை இன்று மீண்டும் மதிப்புப் பெறுகின்றன;

இயற்கை வேளாண்மைக்கான விழிப்புணர்வும் அதிகரித்து வருகிறது.

திணைசார் குடியிருப்புகளும் சூழலியலும்

சங்ககால குடியிருப்புகள் சூழலுக்கேற்ப அமைந்திருந்தன.

தொடக்கத்தில் மனிதன் மலைகளில் குகைகள், மரப் பொந்துகள் போன்றவற்றில் வாழ்ந்தான்.

பின்னர் நிலையான குடியிருப்புகளை அமைத்தான்.

குறிஞ்சி நிலத்தில் குடில்கள் சிறிய அளவில், இயற்கைப் பொருட்களால் கட்டப்பட்டன. ஈந்தின் இலைகளால் கூரைகள் வேயப்பட்டு, சூழலுக்கு ஏற்ற வடிவமைப்பில் அமைந்தன.

இதன் மூலம் திணைசார் குடியிருப்புகள் காலநிலை, நில அமைப்பு, தொழில் ஆகியவற்றோடு தொடர்புடையதாக இருந்தன என்பது தெளிவாகிறது.

முடிவாக, தமிழரின் திணைக் கோட்பாடு இயற்கை–மனிதன் ஒருங்கிணைந்த வாழ்வியலை விளக்கும் ஆழமான சூழலியல் சிந்தனையாகும். அது பழந்தமிழரின் சுற்றுச்சூழல் விழிப்புணர்வையும் நிலைத்த வாழ்வியலையும் வெளிப்படுத்துகிறது.